Ik ben verslaafd aan plezier
‘Besef jij wel hoe vaak het woord plezier is gevallen tijdens onze sessie?’ Ik was even sprakeloos door de vraag van mijn business coach in spe op het einde van ons kennismakingsgesprek dat meer dan drie uur had geduurd. Al die tijd had ik zonder enige schroom mijn vragen, wensen en vooral mijn twijfels voor haar uitgestald. Ik voelde me helemaal op mijn gemak en ik durf zelfs te zeggen dat ik er zat zoals ik ben. Soms (en gelukkig steeds minder vaak) durf ik een masker op te zetten van professionalisme, om mijn onzekerheid te verbergen. Het is meestal een teken dat ik me ergens niet helemaal comfortabel voel. Daarvan had ik nu geen last. Mijn toekomstige business coach kreeg een onversneden brok Sven Vonck voor zich.
Ik praatte. Zij noteerde, legde verbanden en vuurde enkele welgemikte vragen op me af.
En dan die vaststelling: jij spreekt heel veel over plezier.
Ik kon het niet ontkennen. Plezier is belangrijk voor mij. Alleen was ik er me tot dat gesprek niet van bewust, al voelde ik ineens wel dat het iets bij me losmaakte.
Kernwaarden
In het verleden werd ik bij een begeleidingstraject al aangemoedigd om op zoek te gaan naar mijn waarden. Een aartsmoeilijke oefening vond ik dat. Zo on the spot had ik geen idee. Uiteindelijk ging ik online op zoek naar een lijst met alle mogelijke waarden. Het waren er meer dan honderd. Ik overliep de lijst en zette een kruisje naast elke waarde waarbij ik ‘iets’ voelde. Daarna verplichtte ik mezelf om die nog altijd veel te lange lijst te reduceren tot vijf kernwaarden. Van 20 naar 15. Van 15 naar 10. Van 10 naar 5. Ik was er. Dacht ik.
Ik kan alvast zeggen: plezier was geen waarde die de eindselectie haalde. Dat eliminatieproces was niet de beste aanpak. Het is – voor mij althans – een te rationele benadering van iets wat ik toch vooral moet voelen. Of misschien eerder van wat anderen bij mij voelen. Hoe ik het nu zie: sommige zaken zitten zo diep in jouw kern en zijn zo vanzelfsprekend, dat je ze niet meer benoemt of herkent. Ze zijn te evident. Dan heb je iemand nodig die jouw kern herkent op een moment dat je helemaal jezelf bent.
Triviaal?
Dus ja, fun matters. Maar waarom? Daar kon ik de vinger niet opleggen. En dat enerveerde me enorm. Want als je zegt dat iets belangrijk voor je is, dan moet je dat kunnen verklaren. En ik heb er lang op moeten kauwen. Want wil niet iedereen plezier hebben? Ik zou denken van wel, waarom zou je anders uit je kot komen?
Maar plezier lijkt zo triviaal. Veel mensen associëren het vooral met hun vrije tijd. Terwijl ik ook professioneel vaker op zoek ga naar opdrachten en projecten die ik als plezant ervaar. Mijn bereidheid om energie te steken in opdrachten met een lage fun-factor wordt kleiner met de jaren. En het gaat niet alleen over mezelf: als ik samenwerk met mensen, dan wil ik dat zij daar ook plezier aan beleven. Maar waarom?
Verbonden
Plezier gaat niet over toffe activiteiten in de vrije tijd of leuke opdrachten in het professionele leven. Het is geen activiteit, maar een emotie. Het is het gevoel dat we krijgen wanneer we écht uitbundig plezier maken. Plezier ontstaat vanuit lichtvoetigheid.
Een uitbundige lachbui overvalt je niet wanneer je jezelf heel serieus neemt. Wanneer schiet je in de slappe lach? Wanneer je ergens helemaal op jouw gemak bent en niet te veel nadenkt over wat er rondom jou gebeurt. Je zit in een cocon waarin alle remmingen wegvallen en je niet verlamd geraakt door alles wat er nadien kan gebeuren. Je voelt je vrij. En het mooiste is nog dat je dat gevoel niet alleen ervaart. Plezier beleven we bijna altijd met anderen. Op die momenten stappen we samen vanachter onze verdedigingsmuur en daardoor voelen we ons ook verbonden. Dat is het mooie aan plezier.
Plezier is echt. Het is onvervalst. Je staat het dichtste bij jezelf als je plezier beleeft.
En daarom is het belangrijk om plezier te zoeken in alles wat je doet. In je werk en in je leven.